تو نمی دونی من چی کشیدم                  وقتی که گفتی تو رو نمی خوام

باور ندارم که دیگه نیستی                        حالا تو رفتی من اینجا تنهام

یه شوخی بود و یه قصه ی تلخ                  وقتی که گفتی تو رو نمی خوام

خیال می کردم می خوای بترسم               شاید هنوزم باور نکردم

چشای گریون، دستای خسته                    دوری چشمات منو شکسته

رنگ اون چشات، چشای سیات                 زنجیر دلت ، دستامو بسته

شاید یه حسود چشممون زده                   بگو کی ما رو تنهایی دیده

ولی می دونم تو آسمونا                          قصه ی ما رو یکی شنیده

تو باور نکن هر کی بهت گفت                    پیشت می مونم، پشت می مونم

باور ندارم که دیگه نیستی                       تا ته دنیا از تو می خونم

چشای گریون، دستای خسته                    دوری چشمات منو شکسته

رنگ اون چشات، چشای سیات                 زنجیر دلت ، دستامو بسته

از این دلبستگی های ساده دل بریده ام!

که عزیز بارانی ام را در جاده ای جا گذاشتم!

یا در آسمان

به ستاره ی دیگری سلام کردم!

توقعی از تو ندارم!

اگر دوست نداری

در همان دامنه ی دور دریا بمان!

هر جور راحتي! باران زده ي من!

همين سوسوي تو

از آن سوي پرده ي دوري

براي روشن كردن اتاق تنهايي ام كافي است!

من كه اينجا كاري نمي كنم!

فقط گهگاه

گمان دوست داشتنت را در دفترم حك مي كنم.